ZAGADNIENIA OGÓLNE 457. S. Breyer: Prawo rzeczowe i prawo o księgach wieczystych w zakresie materialnym, PN 11/47, s. 236. 458. S. Breyer: Problem ksiąg wieczystych, NP 3/64, s. 238. 459. S. Breyer: Przeniesienie własności nieruchomości, Wydawni ctwo Prawnicze 1966, s. 54—57 (Sposób oznaczania nieruchomości), s. 181—214 (Obrót nieruchomościami a księgi wieczyste). 460. S. Breyer: Ustawa o utracie mocy prawnej niektórych ksiąg wieczystych, BMS 5—6/60, s. 30 (artykuł nie uwzględnia zmiany cyt. ustawy przez art. 24 ustawy z dn. 24. 1. 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów). 461. S. Breyer: Z problematyki ustawy o utracie mocy prawnej niektórych ksiąg wieczystych, BMS 4/61, s. 28 (patrz uwagę do poz. 460). 462. L. Domański: Nowy ustrój hipoteczny w ujęciu porów nawczym — dla obszaru KN — przepisy materialne, PN 1/47, s. 287; przepisy formalne, PN 1/47, s. 449. 463. S. Garlicki: Na marginesie prawa o księgach wieczystych, DPP 9/47, s. 20. 464. Hipotekariusz: Uaktualnić księgi wieczyste, Pal. 3/64, s. 37. 465. J. Litwin: Jawność formalna ksiąg wieczystych i innych ksiąg publicznych w prawie polskim, DPP 5/47, s. 27. 466. L. Mleczko: Kilka przyczynków z dziedziny ksiąg wieczy- stych, PN 1/48, s. 137. 467. R. Moszyński, L. Policha, A. Izdebska: Księgi wie- czyste, Wydawnictwo Prawnicze 1960. 468. W. Natanson: Próba systematyki ogólnej prawa wieczysto rzeczowego w zakresie zainteresowań notariatu, PN 1/47, s. 66. 469. A. Ohanowicz: Kodeks cywilny, RPE IV/64, s. 69 470. A. Stelmachowski: W kwestii przyszłości ksiąg wieczy stych, NP 3/64, s. 229. 471. J. Wasilkowski: Prawo rzeczowe w zarysie, Państwowe • Wydawnictwo Naukowe 1957, s. 308—359. 472. Z praktyki notarialnej: Z konferencji wizytatorów państwowych biur notarialnych i kierowników biur wojewódzkich, BMS 8—9/60, s. 55. 473. F. Zoll: Prawo cywilne w zarysie, tom II, z. I, Księgarnia Powszechna 1947, s. 59—95. TREŚĆ KSIĘGI WIECZYSTEJ A. Zagadnienia ogólne 474. J. Wasilkowski: Znaczenie wpisu do księgi wieczystej we dług prawa rzeczowego (wpis jako przesłanka prawotwo-rząca, konwalidacja rozporządzeń nieważnych dla braku formy, domniemania wynikające z wpisu, rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych, wpis praw i roszczeń osobistych, uzgodnienie treści księgi wieczystej ze stanem rzeczywistym), PiP 4/47, s. 16 i PiP 5—6/47, s. 44.475. Dowód przeciwko treści wpisu może być przeprowadzony nie tylko w postępowaniu o uzgodnienie księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (np. w procesie opartym na przepisie art. 23 pr. rzecz.). Domniemanie z art. 18 pr. rzecz, można obalić w każdym postępowaniu, opierając się na wszelkich dostęp-nych środkach dowodowych. Postępowanie z art. 574 k. p. c. (obecnie art. 841 k. p. c.) nie jest tu wyjątkiem.(3 CR 328/60 z dn. 17. 6. 1960 r., OSPiKA 6/61, poz. 162, z notką K. P.l476. Domniemania określonego w art. 18 § 1 pr. rzecz, nie może podważyć okoliczność, że osoba wpisana do księgi wieczystej jako właściciel nieruchomości pozostaje w związku małżeńskim. Jeżeli prawo własności nieruchomości stanowiącej przedmiot majątku wspólnego małżonków jest wpisane do księgi wieczy stej jako należące wyłącznie do jednego z nich, zaniedbanie przez współwłaściciela usunięcia niezgodności między stanem jawnym z księgi wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym naraża go na to, że nieruchomość, której jest on współwłaści- cielem, będzie traktowana w obrocie jako wyłączna własność drugiego małżonka. (1 CR 932/60 z dn. 11. 9. 1961 r., OSNCP 1/63, poz. 18). v 477. Przepis art. 18 pr. rzecz, ustanawia domniemanie zgodności pra- wa jawnego z księgi wieczystej z rzeczywistym stanem praw nym. Domniemanie to, ściśle związane z istnieniem księgi wie czystej, nie może być stosowane w drodze analogii w wypadku, gdy księga wieczysta nie istnieje, czy to dlatego, że w ogóle nie została założona, czy to dlatego, że została zniszczona lub zagubiona i nie została jeszcze odtworzona. (4 CR 891/61 z dn. 2. 3. 1962 r., OSNCP 9/63, poz. 192). Patrz także poz. 1553. 478. Konwalidacja rozporządzenia prawem rzeczowym, przewidziana z art. 19 pr. rzecz., obejmuje również usterki pełnomocnictwa, jeżeli strona, rozporządzając prawem rzeczowym, działa przez pełnomocnika.(3 CO 8/58 z dn. 27. 9. 1958 r., OSPiKA 2/60, poz. 39, z notką K. P.).479. W wypadku uchylenia przez sąd rewizyjny postanowienia za» rządzającego wpis w księdze wieczystej i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania wpis ten ulega z urzędu wykreśleniu. (III CO 19/62 z dn. 28. 12. 1962 r., OSNCP 12/63, poz. 256; OSPiKA 1/64, poz. 4, z glosą krytyczną S. Breyera dot. uzasadnienia). Uwaga. Stosownie do art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dn. 16. 11. 1964 r. o przekazaniu państwowym biurom notarialnym prowadzenia ksiąg wieczystych (Dz. U. Nr 41, poz. 278) — wpisu dokonuje się obecnie bez wydawania uprzedniego postanowienia zarządzającego jego dokonanie, mimo to jednak orzeczenie zachowało aktualność w takim zakresie, że po uchyleniu (obecnie) przez sąd rewizyjny wpisu, państwowe biuro notarialne i tak musi wykonać czynność techniczną polegającą na jego wykreśleniu. B. Przeszkody do wpisu 480. J. W i t e c k i: Ujawnione w księdze wieczystej roszczenie o przeniesienie własności nieruchomości nie stanowi przeszkody do wpisu prawa własności na rzecz osoby trzeciej (odpowiedź na pytanie prawne), PiP 11/48, s. 128. 481. I. Postanowienie art. 46 prawa o księgach wieczystych, że sąd może wyznaczyć wnioskodawcy odpowiedni termin do usu nięcia przeszkody do wpisu „stosownie do okoliczności", nie oznacza, że sąd może bez uzasadnionej przyczyny pozbawić wnioskodawcę tej pieczy, którą go w powyższym przepisie pra wo otacza; prawo o księgach wieczystych wychodzi z założenia, że sąd stosuje art. 46 tego prawa, jeżeli jest to celowe, tj. wów czas, gdy chodzi o braki, których usunięcie może nastąpić bez naruszenia interesów czy to innych osób zainteresowanych, czy też samego wnioskodawcy. II. Sąd może oddalić wniosek o wpisanie do księgi wieczystej zgłoszenia praw spadkowych do nieruchomości bez wezwania do przedstawienia postanowienia o stwierdzeniu praw do spadku tylko wówczas, gdyby takie postępowanie w ogóle nie było wszczęte, a odłożenie wniosku na czas aż do przeprowadzenia tego postępowania stanowiłoby przeszkodę realizowania dalszych wpisów w sposób utrudniający innym uprawnionym korzystanie z ich praw. Sąd przed oddaleniem wniosku powinien sprawdzić, czy rzeczywiście postępowanie o stwierdzenie praw do spadku nie zostało jeszcze wszczęte, a zwłaszcza, czy wnioskodawca nie jest już w posiadaniu postanowienia o stwierdzeniu praw do spadku. (C 287/50 z dn. 14. 11. 1950 r., OSN 3/52, poz. 64). 482. Brak księgi wieczystej jest przeszkodą do wpisu, jest to jednak przeszkoda, która może być usunięta przez wszczęcie postępo wania, przewidzianego w rozporządzeniu Ministra Sprawiedli wości z dn. 28. 5. 1947 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 235). Z przepisów art. 45—47 pr. o ks. wiecz. należy wysnuć wniosek, że w razie stwierdzenia takiej przeszkody sąd powinien wyznaczyć wnio skodawcy odpowiedni termin do jej usunięcia i dopiero po bezskutecznym upływie tego terminu sąd odmówi wpisu. (Kr C 558/48 z dn. 14. 12. 1948 r., PN 1/49, s. 469, z krytyczną notką B. Dobrzańskiego; PN 11/49, s. 156; PUG 9—10/49, s. 204). 483. I. Z ogólnych zasad prawa o księgach wieczystych wynika, że wpis o wszczęciu egzekucji w księdze wieczystej jednego z małżonków na podstawie tytułu, wymieniającego jako dłuż nika drugiego małżonka, byłby dopuszczalny tylko w tym przy padku, gdyby przymiot majątku dorobkowego wynikał z treści wpisu w księdze wieczystej. II. Brak wzmianki w księdze wieczystej o tym, że nieruchomość jest wspólnym majątkiem dorobkowym dłużnika i jego małżonka, stanowi przeszkodę do wpisu o wszczęciu egzekucji. Usunięcie przeszkody do wpisu może nastąpić przez uzyskanie orzeczenia sądowego ustalającego, że nieruchomość jest wspólnym majątkiem dorobkowym dłużnika i jego małżonka. Sąd, stwierdzając przeszkodę do wpisu, zakreśla wierzycielowi termin do usunięcia tej przeszkody. (C 119/52 z dn. 26. 6. 1952 r., OSN UJ/53, poz. 77). 484. Okoliczność, że w chwili rozpoznania wniosku o wpis do księgi wieczystej prawa własności nieruchomości na rzecz nabywcy nie korzystającego z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczy stych sąd jest w posiadaniu orzeczenia wydanego na skutek rewizji nadzwyczajnej, w którym Sąd Najwyższy oddalił wnio sek poprzednika prawnego nabywcy o wpis prawa własności, stanowi przeszkodę do uwzględnienia wniosku nabywcy. (III CO 66/63 z dn. 2. 6. 1964 r., OSNCP 3/65, poz. 37). C. Wpisy dotyczące własności 485. S. Breyer: Ujawnienie nabycia nieruchomości od spadko biercy, PN 1/48. s. 317. 486. S. Breyer: Ujawnienie w księdze wieczystej nabywcy nie- ruchomości, który nie może udowodnić następstwa prawnego zbywców zapisanego właściciela (odpowiedź na pytanie prawne), Pal. 11/62, s. 62. 487. S. Cichosz: Wpis własności w przypadku odwołania daro- wizny, BMS 1/56, s. 30 (patrz jednak poz. 100). 488. H. Janicki: Zgoda zbywcy na wpis przejścia własności, PN 11/47, s. 411. 489. S. B.: Kilka kwestii praktycznych z prawa wieczystorzeczowego (seminarium notarialne), PN 1/48, s. 298 i PN H/48, s. 507. 490. E. Mielcarek: Kolizja wniosków o wpis, PN 11/49, s. 75. 491. J. Pawłowicz: Wpis na podstawie testamentu publicznego, PN 1/48, s. 320. 492. Z. Rzepka: O ujawnienie w księgach wieczystych stanu praw- nego nieruchomości przedsiębiorstw znacjonalizowanych, PUG 12/58, s. 441. 493. J. Witecki: Zagadnienie wpisu prawa własności w przypad ku kilkakrotnej sprzedaży tej samej nieruchomości, (odpowiedź na pytanie prawne), PiP 7/48, s. 123. 494. S. Breyer: Glosa do orzeczenia SW dla m. st. Warszawy, w której autor omawia przesłanki wpisu praw nabywcy do księgi wieczystej nieruchomości opuszczonej po przywróceniu posiadania i zagadnienia związane z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych w wypadku, gdy nieruchomość opuszczona przeszła na własność Skarbu Państwa w drodze przemilczenia, OSPiKA 2/59, s. 101. 495. Do wpisu w księdze wieczystej wystarcza złożenie wypisu po- stanowienia sądu stwierdzającego prawa do spadku, z adno tacją o prawomocności. (C 624/48 z dn. 2. 10. 1948 r., OSN II-III/49, poz. 47). Patrz ponadto poz. 136. 496. Postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej spadkobierców jako współwłaści cieli nieruchomości także wtedy, gdy postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 103 pr. spadk. z 1946 r. (art. 961 k. c). (III CZP 4_5/66 z dn. 3. 6. 1966 r., OSNCP 11/66, poz. 188; RPE 1/67, s. 331; RPE IV/66, s. 262; PiP 3/68, s. 539, z aprobującą glosą S. Breyera). 497. Zgoda drugiego małżonka na zbycie lub obciążenie nierucho- mości nie jest warunkiem ich ważności i sąd hipoteczny nie może uzależniać wpisu od wykazania tej zgody. (Po C 168/49 z dn. 29. 9. 1949 r., PN 11/50, s. 138). 498. Dopuszczalne jest dopisanie przy wpisie prawa własności Skar bu Państwa w księdze wieczystej tego organu Skarbu Państwa, do którego dyspozycji albo w którego bezpośrednim władaniu pozostaje nieruchomość. (To C 497/49 z dn. 8. 3. 1950 r., PN H/50, s. 524). 499. Uprawnienie przedsiębiorstwa państwowego w stosunku do mienia państwowego, zwane „zarządem i użytkowaniem", „za rządem operatywnym" bądź po prostu „zarządem", nie stanowi ograniczonego prawa rzeczowego w rozumieniu art. 113 i nast. pr. rzecz, (obecnie art. 244 i nast. k. c). Żaden bowiem przepis prawa takiego charakteru temu uprawnieniu nie nadaje, a ze swej istoty jest ono prawem swoistym, odbiegającym od tra- dycyjnych form prawnych korzystania z rzeczy cudzej. Takie prawo zarządu i użytkowania nieruchomości państwowej pod- lega wpisowi do księgi wieczystej, lecz powinno być ujawnione w dziale II, a nie w dziale III księgi wieczystej, ponieważ nie jest to wpis obciążający nieruchomość, lecz wpis ujawniający, kto jest uprawniony do wykonywania w imieniu własnym własności państwowej, a więc w istocie jest to bardziej szcze gółowy wpis prawa własności. (I CR 336/63 z dn. 14. 6. 1963 r., OSNCP 11/64, poz. 223; OSPiKA 5/66, poz. 97, z glosą S. Breyera). Patrz też poz. 503. 500. W myśl art. 14 § 1 pr. rzecz, (obecnie — w brzmieniu art. XVII pkt 1 przep. wprow. k. c.) księgi wieczyste prowadzi się dla nieruchomości w celu ustalenia praw rzeczowych na nierucho mościach. Z przepisu powyższego wynika jasno, że wpis prawa własności ma tylko charakter deklaratywny, ujawniający pra wo, samego zaś prawa ani nie tworzy, ani nie sanuje jego braku. (3 CR 258/57 z dn. 18. 1. 1958 r., RPE 1/59, s. 334, t). 501. Wpis do księgi wieczystej prawa własności Państwa odnośnej nieruchomości przejętej na własność Państwa z mocy art. 1 ustawy z dn. 20. 3. 1950 r. o przejęciu przez Państwo dóbr martwej ręki (Dz. U. Nr 9, poz. 87), następuje na wniosek pre zydium właściwej powiatowej rady narodowej oparty na za świadczeniu tegoż prezydium stwierdzającym przejęcie nieru chomości na własność Państwa. (Zasada prawna SN (7) — 1 CO 11/61 z dn. 22. 4. 1961 r., OSN 1/62, poz. 3; OSPiKA 12/61, poz. 342, z notką K. P.; PiP 2/62 s. 338). 502. Brak wskazania poprzednich właścicieli w orzeczeniu ministra stwierdzającym przejście określonej w orzeczeniu nieruchomo ści na własność Państwa z mocy przepisów ustawy z dn. 25. 2 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostająceg pod zarządem państwowym (art. 9 cyt. ustawy — Dz. U. Nr 11 poz. 37), nie stanowi przeszkody do dokonania na podstawie tego orzeczenia wpisu w księdze wieczystej prawa własności na rzecz Skarbu Państwa. (III CO 5/66 z dn. 11. 7. 1966 r., OSNCP 1/67, poz. 8; RPE IV/66, s. 263). 503. Wpis w księdze wieczystej prawa własności nieruchomości pań stwowej, znajdującej się w użytkowaniu (zarządzie) państwo wej jednostki organizacyjnej, powinien wymieniać jako wła ściciela: a) Skarb Państwa z jednoczesnym wskazaniem pań stwowej jednostki organizacyjnej, jeśli nie jest osobą prawną albo b) oznaczenie państwowej jednostki organizacyjnej, która w imieniu własnym względem zarządzanych przez nią części mienia ogólnonarodowego wykonuje uprawnienia płynąc z własności państwowej, jeżeli jednostka ta ma osobowość prawną. Do ujawnienia w księdze wieczystej użytkowania (zarządu) państwowej jednostki organizacyjnej w rozumieni art. 10 ustawy z dn. 14. 7. 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159 z późn. zmian potrzebna jest decyzja właściwego do spraw gospodarki ko munalnej i mieszkaniowej organu prezydium odpowiedniej rady narodowej. (III CZP 72/67 z dn. 16. 10. 1967 r., RPE 1/68, s. 334). Patrz też poz. 499. 503a. Wpis do księgi wieczystej odrębnej własności lokalu, ustano wionej orzeczeniem właściwego ministra, wydanym na podsta wie przepisów ustawy z dn. 25. 2. 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym (Dz. U. Nr 11, poz. 37), następuje przy odpowiednim zastosowaniu przepisów o sposobie ujawnienia w księdze wieczystej odrębnej własności lokali ustanowionej w drodze umowy. (III CZP 83/67 z dn. 2. 12. 1967 r., RPE 11/68, s. 438). Patrz ponadto poz.: 1024, 1036. • D. Wpisy dotyczące hipoteki 504. R. Dąbrowski: O wykreślaniu niektórych hipotek (artykuł dyskusyjny), PUG 4/51, s. 127. 505. Po wejściu w życie prawa rzeczowego i prawa o księgach wie czystych: a) nie może być w księdze wieczystej wpisane na mocy art. 5 ust. 3 dekretu o maj. opuszcz. i poniem. (Dz. U. Nr 13, poz. 87) ostrzeżenie, natomiast dopuszczalny jest wpis hipoteki przymusowej o charakterze hipoteki kaucyjnej, b) w przypadku, gdy nieruchomość nie ma urządzonej księgi wieczystej albo księga wieczysta zaginęła lub uległa zniszczeniu, złożenie do zbioru dokumentów wymienionego w powyższym przepisie wykazu należności, zaświadczonego przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny, jest niedopuszczalne. (Zasada prawna SN (7) — C 1175/49 z dn. 5. 11. 1949 r., OSN 1/50, poz. 2; PN H/49, s. 531, t.; PiP 3/50, s. 95). 506. Wykaz należności za nakłady, zaświadczony przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny, stanowi sam przez się tytuł do wpisania hipoteki przymusowej (art. 869 pkt 2 k. p. c. — obecnie art. 747 pkt 2 k. p. c.) i nie wymaga zaopatrzenia w klauzulę wykonal ności ze strony sądu. (C 225/49 z dn. 26. 3. 1949 r., OSN 1/50, poz. 7; patrz także glosę S. Breyera do wcześniejszego orzeczenia SN, PiP 11/49, s. 147). 507. Artykuł 30 ust. 4 dekretu z dn. 25. 10. 1948 r. o zasadach i try bie likwidacji niektórych przedsiębiorstw bankowych (Dz. U. Nr 52, poz. 410 z późn. zmian.) dotyczący wykreślenia hipotek i ciężarów realnych zbywanej nieruchomości ma zastosowanie nie tylko przy sprzedaży w trybie przewidzianym w tym arty kule, tj. w drodze licytacji publicznej lub z wolnej ręki za zezwoleniem Ministra Finansów, ale i do przekazywanych Państwu nieruchomości Komunalnych Kas Oszczędności na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 2 dekretu z dn. 25. 10. 1948 r. o reformie bankowej (jednol. tekst: Dz. U. z 1951 r. Nr 36, poz. 279 z późn. zmian.) z uwzględnieniem okoliczności, że zaświadczenie Naczelnego Likwidatora, które stosownie do za-rządzenia Ministra Finansów z dn. 16. 5. 1951 r. (Mon. Pol. Nr A-46, poz. 605) uzasadnia przepisanie na rzecz Państwa tytułu własności przekazywanej nieruchomości, stanowi zarazem podstawę do wykreślenia figurujących w księdze wieczystej tejże nieruchomości hipotek i ciężarów realnych. (G 1360/52 z dn. 23. 10. 1952 r., OSN IV/53, poz. 112; PiP 2/53, s. 307 i C 2085/52 z dn. 23. 10. 1952 r., PiP 3/53, s. 455). Uwaga. Orzeczenie dotyczy art. 30 dekretu z dn. 25. 10. 1948 r. o zasadach i trybie likwidacji niektórych przedsiębiorstw bankowych (Dz. U. Nr 52, poz. 410; zm.: Dz. U. z 1951 r. Nr 31, poz. 240) oraz art. 25 i 27 dekretu z dn. 25. 10. 1948 r. o reformie bankowej (jednol. tekst: Dz. U. z 1951 r. Nr 36, poz. 279) oraz zarządzenia wykonawczego Ministra Finansów z dn. 16. 5. 1951 r. (Mon. Pol. Nr A 46, poz. 605), według którego zaświadczenie naczelnego likwidatora o przej-ściu nieruchomości na własność Państwa stanowi zarazem podstawę do wykreślenia figurujących w księdze wieczystej tejże nieruchomości hipotek i ciężarów realnych (według przepisów art. 25 i 27 dekretu o reformie bankowej nieruchomości likwidowanych instytucji bankowych figurujące w tzw. rachunku starym lub okupacyjnym ulegały przekazaniu na rzecz Państwa). Oba dekrety z dn. 25. 10. 1948 r. zostały uchylone przez art. 49 ustawy z dn. 13. 4. 1960 r. o prawie bankowym (Dz. U. Nr 20, poz. 121). 508. Oprócz zgody na wykreślenie hipoteki, wymaganej w art. 21 pr. o ks. wiecz., konieczne jest przedstawienie ponadto doku- mentu zawierającego zrzeczenie się hipoteki (art. 125 § 1 pr. rzecz.), chyba że oświadczenie zrzeczenia się hipoteki wynika już z treści samej zgody. (II CO 82/54 z dn. 30. 11. 1954 r., OSN IV/55, poz. 82; NP 11/55, s. 107). 509. I. Przepis art. 27 ust. 1 dekretu z dn. 27. 7. 1949 r. o zmianie dekretu z dn. 13. 4. 1945 r. o nadzwyczajnym podatku od wzbo gacenia wojennego (Dz. U. Nr 45, poz. 333) powinien być sto sowany od chwili wejścia w życie tego dekretu do wniosków o wykreślenie hipoteki, prawomocnie jeszcze nie załatwionych, bez względu na datę złożenia tych wniosków, przy czym zasada mocy wstecznej wpisu wyrażona w art. 38 § 1 pr. o ks. wiecz. nie stoi bynajmniej na przeszkodzie stosowaniu powyższego przepisu art. 27 ust. 1 dekretu. II. Artykuł 27 ust. 1 cytowanego dekretu odnosi się tylko do zobowiązania pieniężnego zabezpieczonego hipoteką. W przypadku więc, gdy hipoteka zabezpieczała według treści wpisu świadczenie w zbożu albo jego równowartość i gdy zobowiązanie zostało spełnione jeszcze przed wejściem w życie dekretu z dn. 27. 7. 1949 r. o zaciąganiu nowych i określaniu wysokości nieumorzonych zobowiązań pieniężnych (Dz. U. Nr 45, poz. 332) w ten sposób, że dłużnik świadczył efektywnie zboże, które wierzyciel przyjął, brak jest podstawy do zastosowania pomie-nionego art. 27 ust. 1 dekretu z dn. 13. 4. 1945 r. o nadzwy-czajnym podatku od wzbogacenia wojennego. (Po C 503/49 zdn. 7. 6. 1950 r., OSN U/50, poz. 50; PiP 1/51, s. 369). 510. Wykaz zaległości, o którym mowa w art. 20 dekretu z dn. 28. 1. 1947 r. o egzekucji administracyjnej świadczeń pieniężnych (Dz. U. Nr 21, poz. 84), zaopatrzony przez wierzyciela klauzulą wykonalności jest dostateczną podstawą do wpisu hipoteki w myśl art. 244 § 1 pr. rzecz. (3 CR 240/56 zdn. 20. 11. 1956 r., OSN rV/57, poz. 116; NP 2/58, s. 120; RPE 4/58, s. 320, t.). Uwaga. Orzeczenie jest nadal aktualne w świetle art. 67 § 1 i art. 25 § 1 ustawy z dn. 17. 6. 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 24, poz. 151), która w art. 174 § 2 uchyliła dekret z dn. 28. 1. 1947 r. 510a. Zabezpieczenie wierzytelności Państwa z tytułu wydatków na roboty wymienione w art. 2 ustawy z dn. 22. 4. 1959 r. o remontach i odbudowie oraz wykańczaniu budowy i nadbudowie budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 27, poz. 66), przez wpis hipoteki do księgi wieczystej lub przez złożenie do zbioru dokumentów prawomocnej decyzji ustalającej wysokość kosztu tych robót, następuje bez względu na to, kto jest właścicielem nieruchomości, na której roboty zostały wykonane. Z tego względu wzywanie wnioskodawcy do wykazania przejścia prawa własności tej nieruchomości na dłużnika jest zbędne. (III CR 42/67 z dn. 10. 5. 1967 r., OSNCP 1/68, poz. 8). Uwaga. Jednolity tekst ustawy z dn. 22. 4. 1959 r., cytowanej w tezie, został ogłoszony obwieszczeniem z dn. 3. 9.1968 r. — Dz. U. z 1968 r. Nr 36, poz. 249.