697. S. Breyer: Przeniesienie własności nieruchomości, Wydaw nictwo Prawnicze 1966, s. 45—46. 698. I. Chabielski: Odbudowa stolicy w świetle nowych dekre tów, PiP 4/46, s. 71. 699. J. Czerwiakowski: Kilka zagadnień wybranych z za kresu gospodarki terenami w Warszawie, Pal. 1/61, s. 42. 700. J. Czerwiakowski: Oddawanie terenów w Warszawie w wieczyste użytkowanie, Pal. 6/65, s. 29. 701. J. Czerwiakowski: Zasady prawne dysponowania tere nami i budynkami na potrzeby publiczne w Warszawies; PUG 6/49, s. 124. 702. W. Graboń, M. Pakier: Gospodarka terenami w miastach i osiedlach, Wydawnictwo Prawnicze 1968, s. 47. 703. Przyczynki i wskazania: Regulacja własności budya ków na obszarze m. st. Warszawy, PN 11/48, s. 123. 704. J. Sikorski, E. Korytowski, T. Dorożała: Praktyka notarialna, Wydawnictwo Prawnicze 1956, s. 202—206. 705. F. Zoll: Prawo cywilne w zarysie, t. II, z. 1, Księgarnia Po wszechna 1947, s. 135—136. 706. I. Od chwili wejścia w życie dekretu z dn. 26. 10. 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) nie może być zawarty akt przeniesie nia własności gruntu warszawskiego ani też nikogo prócz Skar bu Państwa nie można uznać za właściciela takiego gruntu. Nie jest zatem dopuszczalne powództwo o uznanie, iż inna osoba jest właścicielem gruntu położonego w Warszawie. II. Dopuszczalne jest powództwo o ustalenie, iż powód na¬był własność nieruchomości położonej w Warszawie przed dniem wejścia w życie dekretu z dn. 26. 10. 1945 r. Powództwo takie powinno być skierowane przeciwko obecnemu właścicielowi nieruchomości, tj. Skarbowi Państwa, jeśliby odmówił uznania powoda za byłego właściciela nieruchomości. (Wa C 24/50 z dn. 22. 4. 1950 r. DPP 10/50, s. 80, t.). 707. I. Artykuł 8 dekretu z dn. 26. 10. 1945 r. o własności i użyt kowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 z późn. zmian.) posługuje się szerokim sformułowaniem co do „nieprzyznania (...) prawa" na tym gruncie. Dotyczy za tem nie tylko skutków zapadnięcia prawomocnej decyzji, która nie uwzględnia wniosku o przyznanie prawa na gruncie, ale także skutków upływu terminu, który wyłącza możność zapadnię¬ cia pozytywnej decyzji. Skutkiem tym jest przejście budynków położonych na gruncie na własność Skarbu Państwa. W razie niezgłoszenia wniosku o przyznanie prawa na gruncie, prze¬jęcie budynków położonych na tym gruncie na własność Skarbu Państwa następuje z chwilą upływu terminu do wystąpienia z wnioskiem, decyzja zaś organu administracji ma jedynie charakter deklaratywny. II. Artykuł 6 ust. 1 dekretu zezwala właścicielowi na zabieranie materiałów rozbiórkowych. Przepis ten w ust. 2 zastrze¬ga jednak, że nie dotyczy to nie zniszczonych budynków. Harmonizuje to z art. 8 dekretu, który określa los prawny tych budynków. Gdy więc budynek, który stał się własnością Skarbu Państwa, ulega następnie rozbiórce, to pochodzące z niego ma¬teriały są również własnością Skarbu Państwa. (1 CR 819/61 z dn. 9. 10. 1962 r., OSNCP 7—8/63, poz. 178). Patrz ponadto poz. 1083. Patrz także: HIPOTEKA, OCHRONA WŁASNOŚCI SPOŁECZNEJ, ROZGRA¬NICZENIE, WŁASNOŚĆ CZASOWA, WYWŁASZCZENIE.